jueves, 17 de mayo de 2018

TRANSVULCANIA 2018

UNHA CARREIRA "ACCIDENTADA" NA QUE HOUBO
VENTO, FRÍO, CHOIVA, CALOR, CAÍDA ... E "CAGALERA"

Como ben todxs sabedes, a viaxe de ida non foi nin moito menos un camiño de rosas. Dende o primeiro momento, no que nos informan no aeroporto da Coruña que o avión ten un golpe producido polo golpeo dun camión ata a nosa chegada á isla de La Palma, pasan máis de 27 HORAS.
Mellor non seguir falando disto porque me enveneno.

Imos pois ao venres 11, unha vez aterrado en La Palma e co chofer Martín Pardo esperando na porta co vehículo de aluguer que, a todo esto, faltáballe a maleta na que viñas os paus de trekking de todos nós (extraviada no aeroporto de Madrid). De ahí a comer algo e recoller o dorsal. Por fin estamos xuntos os 4 mosqueteiros (Iván Brea, Roberto Vázquez, Martín Pardo mais eu). O dito, comer, recoller o dorsal, onde coincidimos con Keko, Edu e compañía e despois ao supermercado mercar algo para almorzar. A cea faríamola nun restaurante, xa que o que precisábamos era durmir algo antes da saída. En dúas noites non durmín máis de 8 horas e xa me caían os ollos.

Chegamos aos apartamentos que alugáramos e preparamos as mochilas e roupa para a carreira. Logo fomos cear. As suxerencias do camareiro foron acertadas.

De volta aos apartamentos, non quedaban máis de 4 horas para ter que levantarnos de novo. Todo un stress. Durmín a gusto iso si, pero insuficiente.

Almorzo consistente e arrancamos a coller o autobús. A esas horas xa era todo unha festa. Decenas de autobuses circulando polas estreitas estradas que nos levaban á saída, no Faro de Fuencaliente. Era unha mañá fresca e venteada. As estrelas chamaban a atención no ceo. Como íamos ter moitas horas por diante, decido ir ao WC, decisión que tiveron outro tanto de decenas de persoas. Alí estaba eu, na cola, cun vento que ven podía ser do nordés e unha frescura, que ven podía ser de Galicia.

Os compañeiros deciden ir para o control de firmas, mentres eu decido facer as miñas necesidades fisiolóxicas antes de sair. Despois de moito esperar ... chego á liña de entrada. Soamente vou facer un pequeno comentario ao respecto ... "o WC portatil, non estaba ben equilibrado, máis ben levantado de atrás, polo que xa podedes imaxinar onde estaba todo o "postre" dos antecesores meus. Ahh, o burato de baixada de residuos sólidos estaba na parte traseira, por si non vos déchedes conta".

Aló vou todo pertrechado ao control de firmas. Revisión de material e a buscar sitio na saída. Xa ía ser imposible atopar aos compañeiros, xa que debía haber alí un millar de persoas. Busco un sitio no medio do grupo, por eso de non pasar frío e espero a que se de a saída. Este ano seica cambiaron a saída para que non haxa esos embudos de anos anteriores. Ás 6 da mañá, dase a SAÍDA.

Aínda que quixese correr, era imposible pola cantidade de xente que había. E é que púxenme na saída cos dos "selfies". Que me morra se non había alí máis xente sacando selfies que correndo.

Por un momento, comezo a trotar e adiantar xente, xa que se pon costa arriba e nunha estrada asfaltada, pero non tardo 2 km en ter gañas de mexar (orinar, para os máis escrupulosos). Non había unha hora en que pasei polo baño e xa teño que parar. Total, que volvo a estar en zona parada. E máis parada ía estar cando entramos nun pequeno sendeiro, onde paramos literalmente. -Non hai de que preocuparse que falta prácticamente toda a carreira-, pensei. En fila india, imos avanzando pouco a pouco. E chegamos ao primeiro avituallamento OS CANARIOS (km 7.03), entre 10-15 minutos máis lento do que tiña previsto. Sorprende a cantidade de xente que hai animando, que fai que subamos polas súas rúas sen que nos enteremos. Vaia subidón de adrenalina.

A partir de aquí podemos usar as varas (palos de trekking para los de A Coruña). Volvemos a coller unha pista forestal na que pouco a pouco vou pasando corredores máis lentos.

Sobre o km 9 atopo aos meus compañeiros Martín e Roberto, aos que lles invito a seguirme, xa que o ritmo é moi suave. Prefiren ir ao seu ritmo, polo que eu continúo non sen antes, desexarlle ánimos e preguntarlle por Iván que, seixa saiu coma un lóstrego na saída.

Aló polo km13 e xa en sendeiro de area volcánica, nun falso llano no que levaba unha boa velocidade de cruceiro e sen previo aviso , aló me vai unha das varas. Un estadounidense desos do McDonals, pisoume a vara e doblouma. Outra vaca máis para o millo. Non tardo en coller o pau e continuar a marcha ata que ... a cinco metros do "cañarte", aló vai ... tropezou non sei moi ben con qué e bateu de fuciños no chan. Parei axudalo. Tiña a cara rascada coma un disco de vinilo e cunha ferida importante no queixo. Podía continuar ata un posto médico. Pensei para mín -Non te queixes que tiveches sorte de non levar coa vara tamén, que logo cha endreitaba eu no lombo-. Continuamos.


Eu sigo andando rápido pola area coa axuda da vara boa e a vara doblada, e sigo adiantando xente. E xa chego ao avit. 2 LAS DESEADAS, no km16,5 Aquí como algo de froita e collo auga. Terei uns quilómetros de llano e baixada, na que non podo emocionarme, sabendo o que ven a continuación. Intento levar un ritmo pausado pero alegre. A tónic
a segue sendo a mesma, seguimos adiantando corredores.



Paso por El Pilar
Comeza a chover, ou máis ben é a condensación da néboa nas árbores e o vento que fai que caia auga sobre nós. Hai frío, pero sigo en manga curta. Ao lonxe xa se escoitan as persoas no avit.3 EL PILAR no km24.3. Volvo a coller auga e comer algo de froita. O ambiente é espectacular, que fai de novo que salga correndo da zona. Dende aquí ata o seguinte avituallamento, a pista invita a ir rápido, pero como xa veño avisado, debo tranquilizarme polo que nos espera despois. Aínda así, indo moi amodo, sigo adiantando corredores e nalgúns tramos vou só.

Km 31, avit.4 EL REVENTÓN. Ao pé do avituallamento xa se ve o desnivel que tocará agora. O nome venlle que "ni al pelo". O mesmo que nos anteriores (auga, fruta, froitos secos) e para arriba. O pelotón xa ven "escajallado", xa non hai trenecitos infinitos. A tónica segue sendo a mesma dende Os Canarios, pero agora vexo un rapaz que ten parecido ritmo ao meu, polo que decido irme detrás del e darlle algún relevo. Por se non era pouco o desnivel e o agarre do sendeiro, ademáis do frío e a choiva que tivemos ai un anaco, agora comeza o vento ladeado que parece que nos quere tirar. E creo que é aquí onde comezo a ter dores de estómago. Cada vez que tomo auga dun dos botellíns, aos 3 segundo teño unha dor de estómago terrible. Tal que teño que parar de cando en vez cos "retortijones". Parece que me mareo algo tamén, non sei se é pola altura ou polo frío ou polo estómago. Por fin chego, aínda que con dificultades, ao avit.5 PICO DE LA NIEVE. (km 42)


Entre Pico de la Nieve e Pico de la Cruz, medio mareado.
O primeiro que pregunto é polos baños, ao cal me contestan -ves todo eso, pues son los baños-. Moi ben, pois preciso papel. A cantidade de voluntarios é tal que hai alomenos un para cada cousa e, para o papel, non ía ser menos. Como algo, bebo, pero ollo, bebo isotónico. Téñolle pánico á auga. Por aquí anda Zaid Ait, un dos pros que acaba de retirarse. Nada máis sair do avituallamento comeza unha das pendientes máis jodidas de toda a carreira. Pequena pero que tira para atrás. E despois de buscar e buscar un lugar adecuado onde defecar, atopei un incrible. Unha preciosa vista ao Barranco de Altaguna. Tomeime o meu tempo que non foi pouco. Xa vos podedes imaxinar a estampa e o percal (non digo máis). Atópome moito mellor, así que hai que ir recuperando o tempo perdido.

Paro un momentiño no avit. 5 PICO DE LA CRUZ (km 47.4) e continúo cara Roque de los Muchachos. O estómago aínda non está do todo saudable e sigo medio mareado, ou mareado e medio. Xa non sei. Aínda terei que facer outra paradiña antes de chegar á cima da carreira.

A xente aparece en calquer lugar para animar aos corredores, o que fai que o ritmo colla algo de "baile". Xa se ve o Roque de los Muchachos ao lonxe, que nun principio me pareceu que estaba cerca, ata que o sendeiro xira á dereita e me deixa ver que queda un mundo aínda. A 2 km da cima (km 49), pásame unha rapaza, co nº 18, quere dicir que é unha das invitadas. Non sabedes cómo anda esta xente, de ónde sacarán tanta potencia, tanta velocidade ...

Subindo cara o Roque dos Muchachos
Prefiro non seguirlle o ritmo por si acaso. E mellor foi, cando chego ao avit. 6 ROQUE DE LOS MUCHACHOS (km.51.8 a 2420m de altura) teño que apoiarme nunha mesa, cun lixeiro mareo. Incluso se acerca un voluntario preguntarme se estou ben. Despois duns segundos, comezo a engulir froita e a beber coma se non houbese un mañá. Por eses lares estaba saíndo do avituallamento o corredor Juanma Jimenez, que o ano pasado fixera 8:05 horas e quedara no top20 (parece que este ano as cousas non ían ben). Decido sair do avituallamento, xa ben "merendado" e non perder o ritmo que, aínda que baixo, era constante. Aínda que temos unha lixeira subidiña, a partir de agora, teremos case 18 km de baixada, nalgúns casos técnica e noutros con bastante desnivel. O sendeiro é de pedra volcánica. Baixo con coidado de non mancarme e sigo adiantando corredores (entre eles a Juanma Jimenez que ía cun xeonllo desfeito tamén) e algún máis que seguro, pararon menos ca min no avituallamento anterior.

E cando menos o espero, esvaro nunha rocha que me fai tropezar noutra e ... cucho carneiro que te criou. Levo un "hostión" que, unha vez levantado e vendo que non teño nada roto pero si que algunha ferida e traumatismo, déixame atontado durante uns minutos. Ata min acércanse dous brigadistas forestais que estaban a poucos metros da caída e formaban parte do operativo da carreira. Despois de axudarme e preguntar se precisaba asistencia médica, opto por seguir andando ata o próximo avituallamento que, seica estaba a 4 km do lugar. Pouco a pouco comezo a sentirme mellor e poder continuar. Entre tanto, varios corredores pásanme, pero xa non importaba. Agora o caso era finalizar a carreira, que se estaba poñendo algo "extrema".

E chegamos ao avit. de TORRE DEL TIME. Aquí facía unha calor de la leche, e xa estaban os voluntarios cos caldeiros de auga fresca para refrescar a cabeza. Non o dudei, antes de avituallarme, auga bendita pola cabeza e nuca. E continuamos para abaixo, estábamod no km 61,9 de carreira e quedaba a famosa baixada ao Porto de Tazacorte e despois o barranco que nos levaría á liña de meta en Los Llanos de Ariadne.

Baixada en zig-zag ao Porto de Tazacorte

A baixada recordo que nalgúns casos era tremendamente técnica, pero o que máis me costou foi a zona asfaltada antes de chegar ao sendeiro en zig-zag do Km Vertical Transvulcania. Ese desnivel tan pronunciado en liña recta e asfaltado rompíame os cuádriceps. Levei mellor o zig-zag, onde soamente un par de atletas da marathón me pasaron, o resto, íamos en fila india.




Paso polo Porto de Tazacorte

E chegamos ao PORTO DE TAZACORTE. Aquí tomeino con calma, xa que quedaban soamente 5 km para meta e eran cara arriba. Isotónico, froita e un bo puñado de frutos secos. E o mellor de todo, caldeiro de auga pola cabeza e un tunel de ducha para sair do avituallamento. E comezamos a meternos no barranco que non vin eu que fose tan complicado como me contaran.

Fun recuperando as posicións que perdín no avituallamento ata que no km 71 noto que unha sección do cuadriceps quere "entalar" e menos mal que levaba o xel salvador, pois foi tomalo, beber un pouco e a continuar.
Minutos antes do aviso do cuádriceps

E alí estábamos, no famoso carril bici azul, a un quilómetro da meta, e acompañado por un palmero que era a primeira vez que facía un ultra. Parecía que coñecía a toda a isla. Faltando 100 metros para a chegada sóltanlle aos seus fillos para que entren con él e, por suposto, uns metros antes da meta, aparteime para que saise unha bonita foto. Por iso non se me ve entrar en META, estaba detrás do barbas ajajaj.

Posto 186 da xeral, cun tempo de 10:51:36

Descansando uns minutos despois de cruzar a meta,
coas feridas de guerra
Soamente me queda dicir que, tras unha viaxe desastrosa por culpa dun golpe dun camión co avión, e despois de andar por aeroportos de aquí para aló sen durmir ben, sen hidratarme como era debido, comer daquela maneira e durmir moi pouco, e co estress de que esta fermosa aventura nunca ía suceder, chegamos á liña de saída con ilusión e, a pesar do frío, vento, choiva, cagalera, caidas e posterior calor, tiña claro que ía rematar a Transvulcania 2018. Moi contento coa carreira que fixen.




Co medallón de finisher Transvulcania18



Da organización desta carreira, só podo calificala de impresionante e espectacular. Cómo se volca a isla enteira no evento, cómo te animan, o ambiente en xeral, cómo te miman en todo momento, dende que chegas á isla ata que marchas. Esta carreira é impresionante en todo. Felicitar a todxs esxs voluntarixs, en fin, felicitar a toda a organización e isla en xeral.

E cando nos demos conta, xa tivemos que voltar para a península, sen poder facer nin unha hora de turismo. Mirade como foi o conto que tiñamos un apartamento cunha preciosa piscina e non houbo forma nin de probar a auga.











martes, 6 de marzo de 2018

Trail do Castelo -distancia maratón- (24-02-2018)

PRÓLOGO:
Venres de tarde, arrancamos para Quiroga. O de ter un compañeiro que teña autocaravana está de puta madre. E o de ir en grupiño falando de chorradas non ten prezo.
Íamos con tempo suficiente para escoitar o "charla técnica" polo que, por fin podíamos dicir que saíamos con tempo dabondo. Iso foi ao sair claro, porque despois foi como foi. Despois de pasarnos o desvío e chegar mesmo a Monforte de Lemos. -¡¡Xa non chegamos!!. 
Bueno, ou si chegamos pero non chegamos á "charla". O caso é que cando baixamos do trebello, facía un frío que "nin dios" e as risas quedaron dentro da auto. En fín, ao que imos. Collemos dorsal e entramos no auditorio para escoitar a "charla". Entramos e ... ala, aplausos e saímos. Acabouse a charla. Non se pode dicir que non estivemos ehhh, ora foi chegar e rematar. 
Tal e como chegamos, arrancamos para cear, que era moita marabunda a que viña detrás nosa ao mesmo sitio e á mesma cousa. 
No Chapacuñas foi chegar e atopar mesa que non o poden dicir todos os que viñan perseguíndonos. Gañar non gañaremos carreiras, ora que pillos, somos moi pillos de nuestro señor jijijiji.
Comezamos a ver xente coñecida e a disfrutar falando. Está claro que só nos vemos de cando en vez, e de carreira en carreira. A cea moi rica, e antes de ir durmir, aínda dou tempo de saudar a toda a jarnachada que alí había. Cando nos demos conta, xa só quedábamos nós no "restaurant". Arrancamos para a autocaravana e eu xa me metín nas mantas tal cual estaba vestido. O frío andaba detrás miña.
6:30 da mañá, levantámonos para almorzar e prepararnos para a carreira. O frío era espantoso pero gracias a él acordámonos de quentar antes da saída. 

SAÍDA:

Ultra e maratón saímos xuntos. Despois de sacar a foto con Iván e Roberto, dámonos as "boas sortes" e preparados para a saída. Cada un tiña a súa estratexia, como supoño que tería o resto de corredores. 
Unha vez dada a saída e pasada a ponte, vexo o número de xente que vai por diante, sobre uns 50 corredores de ámbalas dúas distancias. Non estou en mala posición, pero sí quero estar nunha posición cómoda cando o camiño se estreite. Co meu ritmo cansino, pouco a pouco vou adiantando corredores que, sobre todo, paran a sacar roupa e paus de trekking. Recordo que nunha das pendientes, saín da pegada principal e co ritmo que levaba adiantei sobre 15 corredores en 50 metros. 
No km6, xa o grupo ía estrajallado e todo se volve máis cómodo. Bueno, cómodo no referente a que podes e pódenche adiantar máis cómodamente.  

Pasado o primeiro avituallamento e xa polo km9, unha pista forestal que ascende, podo ver o que vai por diante. Varios corredores vense subindo amodiiiiño. Eu sigo co meu ritmo e pouco a pouco vou "atrapando bichería". Sentíame moi ben, pero claro, íamos no km10, aínda quedaba moito. O vadeo do regato pensei que ía ser peor pois, non me gusta nada a auga, e menos que esté xeada, pero á larga, foime perfecta (ao final explícoo). Voltamos a coller pista forestal, na que sigo adiantando corredores e recordo ver a Blas que me dixo "Booooa", unha palabra que lembrei ao longo do trail, neses momentos no que en algo tes que pensar. Cando me din conta, xa estabamos no punto máis alto da carreira (A Torca), aló polo km15. Ao lonxe podía distinguier a Fernando Cancelo que ía no ultra, e que pouco a pouco fun collendo de referencia para levar ritmo. Foi precisamente na baixada, onde lle din caza e adiantei. Ao fin e ao cabo, non tiña nada que ver a súa carreira coa miña. Pero tanto lanzarme, na carballeira anterior antes de coller a pista cara Outeiro (km16.8), batín de fuciños e manquei un xeonllo que, ben pensei en que alí remataba a miña carreira, pero pouco a pouco fun aguantando a dor ata chegar ao avituallamento de Outeiro, no que pouco parei, pero no que os ánimos da xente e voluntarios me deron forzas para sair de alí escopeteado e coa mente en darlle caza aos corredores que levaba diante.

Se algo tiña claro nesta carreira foi que levaba os tempos e o ritmo estudiados e no avituallamento de Outeiro ... "claveino", de ahí a euforia.

Comezaba un fermoso percorrido dende Outeiro a Rugando, cun sendeiro de encanto e con fermosas vistas que me transformou nunha especie de corzo (ou máis ben raposo ... pola pillería ;)). Estaba disfrutando e iso sentíase no ritmo. Pouco a pouco ía acercándome aos corredores de diante e por atrás non se avistaba a ninguén. O camiño xeado, a xiada que transformaba o verde en branco, o ruído, ... todo era especial.

Sobre o km23 dou caza "a medias" a unha parella de corredores que non coñecía, digamos que eran foráneos. Na baixada vertixinosa que nos levaría ás cordas e ao paso do río, fun capaz de coller a un, pero o outro era "unha especie máis desarrollada". Levábame unha distancia non superior a 80 metros e cando cheguei ao río, mesmo pensei que caera nel, posto que foi visto e non visto. Non podía ser que en tan pouca distancia desaparecese coma se o comese a terra. Si, xa sei, estades querendo saber quenes eran. Pois eran Jordi Guerra e Sergio Besoy (ambos do club Valle de Camaleño). Con Jordi cheguei ao avituallamento de Rugando, pero saín antes que él e xa non volvín a coincidir, e a Sergio, non fago caso de volver a velo.

Dende alí a Paradaseca non recordo nada, pero do que estou seguro é de que estaba disfrutando e de que non temía polos que viñan detrás, posto que o ritmo constante que levaba non sería fácil de superar polos de atrás. E cando menos o esperas, chegamos a Paradaseca, onde comezo a coincidir con corredores doutras distancias. Por fin, vexo ao lonxe o avituallamento no que me ía parar a comer algo. O "mercado" estaba cheo de corredores, e nesto que me poño a coller un anaco de froita eeee, ñooo, un dorsal azul, non mo pensei en absoluto e saín detrás del. Durante uns centos de metros fun tanteando e descansando, ata que vin que o ritmo que podía levar eu podía ser mellor que o que levaba Iván Pimentel (club Marqués de Vizhoja-Cornelios). Cando cheguei á súa altura xa me dixo que ía fundido. Acababa de subir un posto cando non o esperaba, ou alomenos, non esperaba a este corredor.

Polo km36, subida xa a última cota importante da carreira, puiden votar un ollo atrás, e vin que Iván "seguía vivo", pero xa había distancia dabondo como para que me superase. Onde tan mal o pasada na edición "da nevada", estaba agora voando.
E sobre o km37, tropezo con outro dorsal azul, era Miguel Angel Carmona (club Lodeiros), que ía tamén reventado. OOOh meu deus, como pode ser!!!. Estaba en postos de podium, e iso amigas e amigos meus, dache aaaalas. Os últimos quilómetros estaban para sufrir e así ía ser. Puxen un ritmo constante, pensando que era o perfecto para chegar sen problemas e que non me adiantasen. Creo recordar que mirei unha vez para atrás a altura de O Castelo e na subida a meta. A escasos 100 metros do final, subiume polo corpo algo especial, difícil de describir pero que vos xa sabedes ou supoñedes que é o conto

E colorín colorao, cheguei á meta en 4:38:04, pechando o podium absoluto na distancia Maratón, por detrás do bejarano e claro favorito Alfredo Gil (4:09:57) e de Sergio Besoy (4:33:28). Os aplausos souberon a gloria.

E xa, unha vez collido folgos, non me retirei de onde o avituallamento de meta. Alí comentamos a "xogada" cos presentes, onde estaba un gran número de Jarnachas. 

POSTACARREIRA:

Estirar ben, pensar na fazaña que acababa de conseguir, xa que, como moitos dos que van ler este tostón, o obxectivo era un top10 ... e mira ti, atópome con isto. O adestramento e a constancia teñen o seu fruto e ao carallo.

A Jarnachada que alí había arroupoume unha vez finalizada a carreira e é que, cando somos moi iguais, as "pezas" acóplanse mellor. Non dudaron en darme todo o que precisaba e comezaba a desfrutar a carreira (ou postcarreira) despois do esforzo feito.

Esperei tamén polos meus compañeiros de viaxe, Roberto non tardaba en chegar e Iván, a Iván aínda lle quedaban quilómetros. O ultra non é calquer cousa.

Coa fame que tiña, decidín ir comer, mentres que Roberto non quixo vir, seica non tiña fame (manda carallo). E aló me fun, coa familia adoptiva.

Cando nos demos conta, tiña que recoller o trofeo no podium, polo que tiven que rematar de comer ás presas. 
E cando nos demos conta, xa había que voltar para A Coruña. 

Foi unha fin de semana (venres e sábado) estupendas.

P.D. O percorrido desta carreira, así como toda a organización, ten algo especial, algo que atrae e ogallá non morra de éxito. Noraboa a toda a organización e longa vida ao trail.
















miércoles, 1 de noviembre de 2017

VI Trail Concello de Arteixo (29-10-2017)

Cambiando de chip

Últimamente sucédeme moi a miúdo que chego ás carreiras sen gañas, cansado e coa mente pensando nunhas metas moi por debaixo das que teño semanas antes. Isto creo que é normal entre todos os corredores. O caso é que cheguei a Arteixo baixo de moral, canso de días anteriores, de non durmir ben, non comer ben, ... todo inflúe (bueno, e que o día anterior fun a carreira de orientación a Abadín).

Despois de saudar a moitos e moitas coñecidas que só nos vemos en "carreritas" como estas, preséntome na liña de saída cunha estratexia distinta á das últimas carreiras. A posición na saída xa indicaba moito ...no medio do pelotón (o nivel anímico non estaba para "fedellar" máis adiante).

Así foi que, unha vez dada a saída, na pequena baixada ao paseo, vexo ao lonxe os purasangues da carreira. Alí ía un grupo selecto de cabalos/castróns/xabaríns/gacelas e demáis animalada, que ían a disputar os primeiros postos, con Martín Lestón "Comepedras" á cabeza, coma un cabalo desbocado, sacándolle metros a ese grupo selecto onde podía observar a Luís Alberto Hernaldo, Jose Angel García do Cas, Rubén Díaz, Iván Brea, Marcos Trelles, Xoán Rodríguez e algún máis que non coñecía o seu nome pero que sabía do seu potencial. Despois ía o grupo perseguidor, no que tamén habería guerra no seu momento e a continuación estaba un grupiño non moi grande onde me atopaba eu. 

Non foi ata adentrarse no monte e aparecer as primeiras costas onde comecei a atoparme ben dentro do que cabía esperar. Pouco a pouco vou adiantando corredores sen aumentar as pulsacións. E falo de pulsacións porque hoxe intentaría ir nun rango de pulsacións durante todo o trail. 

Sobre o km5 xa estaba situado nun grupo de corredores onde creía eu que podían ter similitudes cos meus tempos, polo que me levantou un pouco a moral.

Non tardei en seguir co que consideraba meu ritmo pausado pero constante. Algún quilómetro máis adiante, chego a onde Manu Ramos que despois de intercambiar unhas palabras, quédome co que me dixo ..."xa irán caendo cadáveres, o importante é chegar vivo a Santa Leocadia". Aínda así, eu sigo con ese ritmo nese rango de pulsacións. A continuación vería a Álvaro Iglesias, tamén do Jarnachas, que ía algo desencaxado cando coincidín con él. O adiantar a estos dous corredores, máis que darme folgos, veume á cabeza se non estaría por enriba das miñas posibilidades, ... pero seguín ...

Máis tarde coincido con José Manuel Santos, que despois duns quilómetros xuntos subindo xa Santa Leocadia, e baixándoa, non sei moi ben onde o descolguei, pero si sei que xa non viña conmigo moi preto do Polvorín. Por alí andaban grandes coñecidos do trail, como Bruno Cardama e Oscar Díaz Cerdiño e a súa muller Araceli entre outros, que nesta ocasión estaban axudando co trail e animando aos corredores.

Dende aquí ata o control intermedio non coincido con ninguén (bueno si, coincido con Elena Bujía que estaba mimetizada coa natureza preto do regato). Non tardo en chegar ao avituallamento e nel tómome un pouco de respiro para beber e comer.

Continuando a marcha e xa adentrado outra vez no monte, atópome con Fernando Cancelo. E non é que eu fora "espectacular de ritmo", senón que él ía "escangallado" (demasiados km esta tempada). Non tardo en perdelo de vista por atrás. Isto foi no km18.

No km22 xuntábanse os percorridos longo e curto, e despois dunha pequena parada no avituallamento (que falta me facía), comecei a divertirme un pouco pasando aos corredores da curta (vaia tontería...).

Pero foi no km23.5 ou bastante antes, cando noto un alento que me persegue e intúo que me está a "controlar". Non tarda a miña pobre cabeciña en pensar "este vaime dar un achazo que non o vou nin a sentir". Dito e feito. Foi pasar ao lado do túnel da autoestrada e porse o camiño costa arriba, que foi visto e non visto. Tratábase de Miguel Angel Carmona. Aínda tiven tempo de volver a velo ao lonxe, no km24.5, pasada a ponte por enriba da autoestrada, pero as diferencias xa eran grandes e as miñas forzas pequenas. 

Por fin chegamos ao paseo e agora o caso era aguantar a posición, que por certo, non sabía cal era, pero xa estaba moi contento de cómo transcurriu a miña carreira. Estaba pasándoo fenomenal, cun preciosísimo percorrido, con todo o que se lle pode pedir a un trail.

E mira por onde que coincido con Diego Lanchiñas, que estaba a disputar o trail curto con algún amigo. Pois alá fun a acoplarme para que a chegada se fixese menos pesada. Pero a poucos metros da meta, subín un pouco o ritmo, que para acabar co corpo, mellor que sexa de todo. 

E alí cheguei, á meta en 3:12:36 e no posto 12º da xeral. Non tardei en acoplarme á mesa da froita. Non había laranxa e melón que me chegasen. As nécoras ... para outros. Eu precisaba froita.

E así, sen darme conta e sen poder falar con tanta e tanta xente que me gustaría falar, arranquei sen ducharme pensando que eran as dúas da tarde ... (alabadiño de min que non me acordei de cambiarlle a hora ao reloxio).

Con todo, quédome coa carreira que fixen e coa sensación de participar nun trail cun percorrido chulísimo, onde había de todo o que lle podemos pedir a un trail, subidas, baixadas, sendeiros, desbroces, regatos, ... perfectamente indicado, voluntarios por todos os lugares, fotógrafos, avituallamentos perfectos, spiker, en todo momento a organización pendentes dos corredores. Ufff, sensacional. Esperamos voltar para o vindeiro ano.


Chispum ...




martes, 10 de octubre de 2017

II Trail Ribeira Sacra (01-10-2017)

Non hai como ter un compañeiro
que teña unha autocaravana.

O sábado pola tarde arrancamos para Luintra (Nogueira de Ramuín), onde pasaríamos a noite e poder levantarnos xa na zona de saída.

Recordo que 3 semanas antes, o obxectivo era quedar entre os 10 primeiros, 2 semanas antes, xa era quedar entre os 20 primeiros e unha semana antes da carreira, o obxectivo era acabar. Por qué, pois o corpo xa non recupera coma de novo, e os achaques non perdoan.

Por se fora pouco a dor de tobillo (sí, aínda teño molestias dende o trail de Cuntis), había que sumarlle un forte golpe na tibia que me provocou unha periostitis del "copón" e o catarro que me collín nesta última semana (levo anos sin saber qué é iso do catarro, pero colleume forte).
Pola noite tampouco durmín moito, polo que a ver cómo se nos daba. 

SAÍDA:

Primeira gracia: case chegamos tarde á saída. Foi xusto chegar ao bagón de cola e non deu tempo nin a saudar aos corredores. O de quentar, tampouco era moito problema, posto que xa iríamos quentando nos primeiros quilómetros ajjaj. 

Un punto de inflexión foi no km 7, na primeira baixada forte. onde me atopo nun grupo duns 8-10 corredores. Aínda que eu baixo moi mal, o resto baixaba peor, así que pedín paso e funme solo. Despois, viría unha forte subida, onde podía ver ao grupo de diante, onde se atopaba o meu compañeiro Iván Brea. Xa polo medio da subida, podo ver na parte de abaixo ao grupo perseguidor. Acaba  de sacarlle un bo tempo a todos eles. A partir deste punto, a sensación que me deu foi que fun soio durante todo o trail. Sí recordo que nun avituallamento (km 19) me dixeron que ía Iván Brea e Álvaro dos Jarnachas a un minuto diante e que acababa de adiantar a un corredor que posteriormente me adiantou no avituallamento, pero que din conta del uns kilómetros máis adiante. Dende ahí ata o avituallamento do km 23 (2:45 horas de carreira), parecía un trasno solitario no monte. Foi neste avituallamento cando, por arte de maxia, aparece Jose do Cas, que foi un visto e non visto. Quixo que fóramos xuntos, pero vendo como o vin, mellor sería para min ir só. O tipo ía tan sobrado que mesmo pensei que estaba escondido detrás dalgún carballo e que acababa de iniciar a carreira. En fin, cousas que pasan pola cabeza cando non chega suficiente osíxeno. 

O obxectivo que levaba de facer os primeiros 25 km en 3 horas, claveinos.

E cando me din conta, xa estaba no Parador de Santo Estevo, no avituallamento do km30. Parei un pouco máis do que o fixen nos anteriores, e sempre mirando cara atrás, posto que o ritmo comezaba a ser inferior ao estipulado e temía que xa me estivesen collendo algún corredor. 

A partir de aquí, creo que xa non volvín a coincidir con ningún corredor e a fatiga e o cansancio notábase no meu corpo.

No km 43,5 no último avituallamento, encaixábamos no percorrido cos do trail curto e deume algo de vidilla, polo menos para coller referencias. Ainda que o ritmo non era moi grande e as forzas eran poucas, esforceime por ir adiantando aos do curto. 



Ía achegándome ao km 48 e non se vía Luintra por ningures, mesmo pensei que o gps marcaba mal. 

Por fin casas, chegamos. A baixada cara meta fágoa a bo ritmo, sabedor que non hai máis que correr despois da meta. 






Finalmente 6:01:48 horas en meta e 8º posto da xeral. O obxectivo estaba en 6 horas. É dicir, fun un pouco máis lento do esperado pero moi contento de participar, así como da posición e o tempo. 



O post-carreira, un espectáculo. Digno de mención. Os voluntari@s que alí hai mí madriña. E a comida e bebida, aquelo parece unha boda. Noraboa á organización. 






miércoles, 19 de julio de 2017

Trail Encontro Monte Pindo (15-07-2017)

O Olimpo Celta, como tamén o chaman, ten un encanto especial, por eso atrae a miles de visitantes durante todo o ano.

Ás 17 horas daríase a saída, polo que fomos con tempo dabondo para facer turisteo e ensinarlle esta fermosa natureza ao meu fillo Marcos.
A calor era intragable, coma o ano pasado, ao que había que sumarlle un vento  molesto que non sabía se ía favorecer ou todo o contrario. Cansado, cun tobillo “estropeado” e con este panorama, andaba algo decaído durante todo o día. O previo da carreira faime olvidar por momentos todo isto, posto que, como todos os traileros/as sabemos, este deporte non é só correr, senón que ten moito de “sociable” e cachondeo.



Al lío.
A saída dábase pasadas as 17 horas, coa mesma calor que ao mediodía. Sairía reservón e coa cabeza en intentar acabar esos 30 km con 1600 m+. Preocupábame o nocello (tobillo). Antes de sair da Praia do Pindo e comezar con desnivel, vexo que vou da metade para atrás. Quizáis ese sería o meu lugar a día de hoxe. Nos primeiros 200 metros cara arriba vexo que ese ritmo de “ir andando” non vai comigo, posto que, aínda que lesionado, eu podo ir trotando. O problema é que agora non hai prácticamente sitio para adiantar polo que hai que buscar onde poder ir avanzando. Non tardamos en chegar á primeira pista e aquí avanzamos ao noso antoxo.

No primeiro avituallamento, vexo que non vou mal posicionado e que hai moita xente parada no mesmo e que non leva hidratación incorporada. A miña parada é moi curta, podendo adiantar a uns 8-10 participantes neste avituallamento. Neste pisteo vexo ao lonxe traileros que van non aire, cousa que eu non podo facer se quero chegar ata o final. Entre eles, distingo varios corredores que coñezo, polo que deben ser do grupo de cabeza (algo escajallados pero …). A carreira pasa por fermosos sendeiros cunhas vistas impresionantes da zona costeira. Pero logo volvemos a adentrarnos no monte. Unha baixada técnica antes de chegar ao segundo avituallamento avísame que teño un nocello “estropeado” e pouco antes de chegar a Caldebarcos (polo km 8) vou de fuciños ao chan gracias a unha desas silvas traidoras que abundan nesta Galicia.

Segundo avituallamento, onde me está esperando meu fillo. Alegría que me da. Xuntámonos varios corredores coñecidos, e xa sabemos que imos entre os 10 primeiros. Ufff, pois non vou mal. Cara arriba levo eu o ritmo, pero en llano e cara abaixo, non son quen de seguir a ninguén. Chegamos á división de distancias, ao que o voluntario nos informa que somos segundo e terceiro. Ostiaaas. O ritmo non era malo, pero non pensaba estar tan adiante. Polo camiño ía seguindo a carreira Martín Lestón (Jarnacho por excelencia) que nos ía informando de cómo transcurría a carreira. Durante un bo treito do percorrido, íamos intercambiando posición dende o segundo posto ao sexto (con Iván Brea, Roberto Vázquez, Marcos Trelles "O Jarnacho" mais eu). Caso do paso por San Cibrán, no que íamos todos en menos de 100 metros. 

Pouco a pouco, pasando "Cornido"? nunha subida longa, atópome que lle saquei unha boa distancia ao resto, que tamén ían estragallados. Comezo a baixar despois dunha pista deportiva metida no medio do monte e vexo que non me colle ninguén, supoño que lle saquei bastante subindo e que tardarán algo en collerme. Subo o cortalumes e non vexo nada tampouco. Ao chegar ao avitullamento (km 20), e punto de control intermedio, fáiseme extraño que aínda non me collesen. Atopábame ben, aínda que unhas 10 pulsacións por enriba do habitual, que lle achaco ao forte calor. A pouco máis de 2 km do alto da Moa e subindo, doblo o nocello. Vaia mala sorte. Teño que subir andando. Non tardo en ter dores nos músculos que están a traballar máis, para non forzar o nocello. E a pouco menos dun quilómetro do alto, pásame Xoán Rodríguez coma un lóstrego. Por atrás non vexo a ninguén máis. Desgraciadamente chego á fermosura do Alto da Moa, desgraciadamente, porque todo o que se sube hai que baixalo e non estou eu para baixar como as cabras. E sin pensalo, a 200 metros pasado o alto da Moa, doblo o pé coma nunca, botando un berro que nin os romeiros de San Fins do Castro. Vou coxeando durante bastante tempo e aullando cada vez que piso co pé esquerdo. Vaia tontería, pero parece que un queda máis a gusto. E uns minutos máis tarde, chega a miña altura Marcos Trelles "O Jarnacho" que lle deixo paso para que non me leve por diante. Faltaban aínda moitos quilómetros para meta e non sabía cómo ía responder o corpo e a mente.  Non tardo en perdelo de vista. Supoño que non tardarán en pasar Iván Brea e Roberto. Por fin chego ao último avituallamento. En teoría faltan 3 km. A pista debíame dar un descanso, pero o desnivel negativo mátame e non fago máis que pensar no nocello. Menos mal que quedaba unha lixeira subida e non todo era baixar. Por fin vexo ao lonxe as primeiras casas de  O Pindo. Cruzo a estrada e adéntrome na Praia. Ao lonxe xa se ve a xente na meta. Por detrás teño vista suficiente para ver cando chegan o seguinte corredor, polo que prefiro ir andando. Obviamente, os últimos metros da proba, fanse correndo, que foi o que fixen.  O cansancio era tal que incluso cheguei a marearme, cansancio físico, pero tamén mental.





A organización estaba en todo momento pendente dos corredores, sabedores do esforzo titánico que fixemos.

Por fin en meta, co meu fillo e en 4º posición da xeral e 2º na miña categoría vet. A .

Ducha, trofeos, conversas cos outros traileros/as e rodaballo de confraternización. Un día redondo e espléndido nestas fermosas terras de Carnota.


 Está claro que O Pindo engancha.








martes, 11 de julio de 2017

V Trail Vila de Cuntis 02-07-2017

Case me deixo liar pola chavalada de Ponteceso o día anterior.

Nunca correra este trail e a verdade é que foi duro, divertido e moi técnico, aínda que me caese máis de media ducia de veces e esguinzara un pé na primeira parte da carreira. 
27,7 km 1600m+





O caso é que me inscribín ao trail longo, como as cabras locas. Sabía que non estaba para tanto trote, pero quería saber qué sensacións tiña e cómo me atopaba físicamente e mentalmente despois da Raid Gallaecia. Saín "reservón", pero creo que coma todo o mundo. 


En liñas xerais o trail para min foi algo así: 


No km 8 xa vou pensando en reservar máis do que vou reservando
No km 12 vou pensando en ..."esto hai que acabalo, así que paciencia que xa imos reventados"
No km 18 sigo pensando, pero desta vez ... "a ver se chegamos a meta"
No km 22 e xa moi resentido do tobillo, o único que penso é en rematar e meterme en auga fría, xa non sinto as pernas coa dor. 




Finalmente en meta na posición 12º. Non está mal, para o preparado que viña. Satisfeito de rematalo.

Chámame a atención que nada máis rematar teño as pernas agarrotadas e desfeitas, o que di o gran esforzo que fixeron e o pouco preparadas que viñan. Así se aprende tamén. 




Gran organización, cunha bolsa de corredor extraordinaria, con folletos do concello de Cuntis, cervexa artesá, queixo de Palo Santo, calcetíns Hoko e mel caseira. E post-carreira, churrasco e callos. Ahhh, e cervexa, ademáis de auga e isotónicos, todo elo amenizado polos amigos e compañeiros/as traileros (vendo isto, claro que hai que volver ...).








domingo, 4 de junio de 2017

RAID GALLAECIA AWRS 2017 (8-13 mayo 2017)


4 días y 23 horas de carrera para llegar a la ansiada meta. Hipotermia, heridas, 7 horas durmiendo y un largo etcétera y finalmente un mercidísimo 9º puesto donde muchos corredores han abandonado un raid complicadísimo.


Y llegó el día de la Gran Carrera. Meses pensando en esta competición y en llegar en el mejor momento posible.
Entramos en modo ON el jueves, con la llegada de los compañeros Lico (Brasil) y Cori (Argentina). Compras, montaje de mochilas, bolsos y demás.
Sábado, salimos hacia As Pontes, donde quedaríamos concentrados una noche.
Domingo, check-in y últimas noticias sobre la carrera.





La sección 1, consistía en  un trekking de 11 km para "sacarnos" de la salida de As Pontes.
Salida muy rápida y cocn un constante desnivel que llevaba a los equipos en fila india y en la que nuestro ritmo era "pobre" con respecto al resto de equipos, pero sabíamos que esto no había hecho más que empezar. Al finalizar esta sección, estábamos en la parte trasera de la clasificación.





La primera transición (T1) la hacemos muy rápida, saliendo rápido a la sección 2. Tan rápido que pasamos de los últimos puestos que llevábamos en el trekking ala mita de la tabla en el inicio de la SECCIÓN 2, un KAYAK de 48 km que nos llevaría por ríos, lagos, rápidos y porteos durante varias horas. Vamos poco a poco recuperando posiciones, hasta situarnos 9º, momento en el cual, rompemos una pala del kayak. Nos descentramos unos minutos, pero con ingenio, somos capaces de seguir remando a buen ritmo, llegando a la transición 3n 7º posición (después de más de 2 horas sin pala).





SECCIÓN 3: 35 km de trekking+ori-específica.
Un trekking por el que pasaríamos por el Monasterio de Caaveiro y una ori específica y nocturna por Forgoselo.A toro pasado vemos que la velocidad de nuestros "trékines" es inferior a los equipos que llevamos cercanos, por lo que vamos perdiendo posiciones o se acercan a nosotros. La noche orientando en Forgoselo era complicada, pero la solventamos muy bien y orientando muy concentrados. La presencia a nuestro lado de nuestros amigos del equipo Marathon fue importante a la hora de orientar. 
Llegamos a la transición 3 (T3), con 1:45 horas perdidas con repecto al primero, lo que no está nada mal.



S4: 58 km de Btt.
Unos pequeños problemas, hacen que estemos parados en la transición 1:30 horas, periendo el ritmo que llevábamos. Algún tiempo lo invertimos en dormir algo, que no nos sobraría.
Salimos completamente solos, en tierra de nadie, en una noche fría. El ritmo en bici, parece que es bueno e intentamos motivarnos. Queda mucha carrera y suponemos que los problemas no pueden ser exclusivamente nuestros.
Como no estamos libres de error, cometemos un exceso de confianza y perdemos 25 minutos en un error de orientación. Llevamos 22 horas de carrera y quizás el cansancio comienza a avisar. No sería el único.
Llegamos a la T4 (Ortigueira), 4:20 horas más tarde que el primer clasificado en ese momento, los Estonios.


S5: 64 km (trekking+rappel+barranco).


En la transición 4, la organización nos tenía preparado unos garbanzos con verduras, de los que dimos "buena cuenta". Aquí decidimos descansar un poco antes de salir a la gran "etapa". La meteorología no nos había ayudado mucho hasta el momento y parecía que no nos daría tregua. La larga sección de 64 km, habría que sumarle el material a llevar en la mochila, además de la comida para tantas horas. 
En el trekking, seguíamos con ritmo pausado. Llegamos al rappel, en el que no tuvimos que esperar y lo hicimos rápido, para caer en el barranco. Aquí, con una tormenta sobre nuestras cabezas, tuvimos algún que otro problema de orientación, que nos hizo perder algo de tiempo, pero del que salíamos "vivos". Seguramente algún que otro problema para cruzar el Río Sor por la noche y el fango. 
Después de una larga noche, llegamos al Puerto de Espasante ... "vivos". Quedaba pasar la ría de Ladrido, que coincidió en marea baja y nos lo puso más fácil.
De nuevo, otra vez en la transición de Ortigueira (T5). Aquí pudimos contemplar la "escabechina" que hizo la carrera esta noche. Contamos hasta 5 equipoas que no pudieron continuar por varios motivos. Entre ellos, muchos amigos. Estos no dudaron en darnos ánimos y apoyarnos en lo necesario para que continuásemos la aventura.

T5 y S6: 28 km BTT.

Como decíamos, llegamos "vivos" a la transición 5. Como esperábamos, la noche ha sido dura, muy dura para muchos equipos. A nuestra llegada, vimos a varios de los equipos amigos que ya no estaban en carrera, lo que nos sorprendió en un primer momento pero que entendimos perfectamente una vez finalizada la etapa. 
Estos equipos no dudaron en darnos ánimos y ofrecernos lo que podían par que siguiésemos en carrera, lo cual agradecemos aquí públicamente. Lo primero, nos haía falta una pala para hacer la próxima etapa de kayak, y no dudaron un segundo en dejarnos la suya  el Arcadia Adventure Addits Team, así como baterías de foco de repuesto y algo de comida. También el Marathon Aventura nos dejaba todo su material a nuestra disposición, al cual también agradecemos y el Northwest Expedition Team, que nos cedió una rica comida que nos salvaría en posteriores secciones.
Después de una rápida ducha, reponer fuerzas y a por los 28 km btt que nos llevaría a Cariño, pasando por el Alto da Miranda. Navegamos solos y como no, con lluvia.



T6 y S7 (trekking 15 km)
La imagen es a la llegada a al T6 (Cariño). Como desde que salimos, mucha lluvia. No quisimos perder tiempo para aprovechar lo que quedaba de luz del día. Una orientación que no nos salió nada mal dentro de nuestras posibilidades y lo mermados que llevábamos los cuerpos sumando las inclemencias meteorológicas. La T7, también en Cariño, la hicimos rápido y con ganas de salir a la siguiente sección. Había que aprovechar que no llovía. 





S8: Btt de 70 km

Salíamos de Cariño sin lluvia, algo que era extraordinario en todo lo que llevábamos de raid. Pero esta no tardaría en aparecer, más temprano de lo esperado. A 5 km de la Garita da Herbeira, y ya con el goretex puesto, nos cayó el diluvio universal. Lluvia, lluvia y más lluvia, unida a un fuerte viente que casi nos tira de la bicicleta. Conseguimos llegar a la garita, pero la lluvia había llegado a nuestros huesos y el frío también. Aquí decidimos esperar a que parase de llover e intentamos abrigarnos y darnos calor. Hicieron falta las mantas térmicas que podo duraron con el viento que había dentro de la garita (imaginaos fuera).Aquí casi llegamos a la hipotermia. Cansados, mojados, con frío y con este tiempo, tuvimos el mayor bajón del raid. Por nuestras cabezas e interiormente creo que a todos se nos pasó un "aire" de retirada, pero como somos testarudos, no lo hicimos. Pensamos en el esfuerzo que nos llevó a la carrera y la gente que nos estaba siguiendo. A las dos horas, una luz de no de nosotros hizo que nos levantásemos y saliésemos de esa "maldita" guarida. Nos costó muchísimo ponernos en marcha, pero una vez llegados a San Andrés de Teixido, la climatología cambió y pudimos cambiarnos y entrar en calor. El raid continuaba. Y vaya si continuaba. La subida que nos tenía preparada la organización nos dejó sudando.
Después de una larga y mala noche, llegábamos al Faro de Punta Frouxeira. Allí estaba Priscila, que nos levantó el ánimo, así como los fotógrafos. Por fin veíamos caras conocidas y civilización. 
De allí a la Playa de San Xurxo, el ritmo era muy alegre, el camino era favorable y el sol se dejó ver. Mäs sorpresas nos tenía el recorrido, más bien en la transición, donde vimos a nuestros compis Tito y Rodri. Mientras nos cambiábamos, pudimos desahogarnos con ellos. 



S9 (O-pie 8 km):
El sol comenzó a apretar, bienvenido. Aunque la orientación no era muy difícil, cometimos algún error, producto del cansancio. Tanto era este y el sol que pegaba que, decidimos dormir 30 minutos en el campo. Antes de finalizar la sección, encontramos a Alberto del Cas, que estaba trabajando por la zona y estaba siguiendo la carrera por la aplicación TrackTheRace. Compartimos unos minutos de historias y desahogos. Aún nos dió tiempo de reirnos algo. 
La transición la tomamos con calma, viendo que estábamos en tierra de nadie, ni por atrás ni por delando (o eso creemos).


S10 (Btt 37 km):
Esta sección nos llevaría desde la Playa de San Xurxo al centro Odeón en Narón. Las fuerzas eran pocas y el sueño era mucho, pero decidimos seguir hasta Narón y allí descansar bajo techo. 
El trayecto se hizo largo por momentos, pero no desistimos. 
Cerca del Santuario de Nosa Señora de Chamorro, vemos a los canarios que venían en equipo por parejas. Esto parece que nos activó un poquito para aumentar el ritmo de carrera. Ya estábamos deseando llegar al Odeón. 


T10 - S11 (Trekking 33 km)
Por fin llegamos a la T10 (Centro Odeón). Allí nos estaban esperando familia y amigos que anterioremente habían estado en Cariño. Se agradece, pero el sueño manda y no tardamos en meternos en el reservado para dormir un par de horas. Salimos con prisas y alguno algo dormido, para hacer un largo trekking nocturno y bastante lluvioso que nos llevaría por el río Belelle y el río Eume. Tras salir de la zona urbana, comienzo a sentir dolores en la planta de los pié. No había encontrado los calcetines adecuados para hacer el trekking y me aventuré en llevar los primeros que encontré. Grave error. Tras intentar hacer unas curas de emergencia, nada se podía hacer ya para las maltrechas plantas de los piés, tras días de mucha lluvia y suelo cambiante. Poco a poco, el ritmo iba decayendo y el sufrimiento iba en aumento. La meteorología tampoco ayudaba.
El equipo al completo, quedamos impresionados con la belleza de la Fervenza do Belelle a altas horas de la noche, en donde estaba la primera baliza del trekking. Los dolores y heridas en los cuerpos iban a más. Se hace de día y llegamos por fin a la T11. Ponemos de nuevo el neopreno y comemos un poco. Ya queda menos para llegar a meta. 
Llevamos casi 4 días completos de carrera.

S12 (kayak 25 km)

En mente comenzábamos a ver la meta, solamente quedaban 3 secciones, incluída esta. Con salida en las oficinas del Parque Natural Fragas do Eume, tendríamos que salir del río en dirección a la Playa de Miño, donde estaba situada la única bliza de esta sección y luego acabar en el puerto de Ares. Río y mar unidos. Se agradeció meternos en el kayak, para descansar los pies y piernas. El ritmo en el kayak era bueno y pronto llegamos a Pontedeume y salimos a la ría. Con un mar tranquilo, disfrutamos de las vistas desde el kayak hasta llegar a la Playa de Miño. Aquí encontramos a Rodrigo y a Casanova, y nos echamos unas risas. Íbamos alegres ... hasta que cogimos rumbo a Aresba. Bajo una gran tormenta, rayos y truenos, se levantó oleaje y viento, que hizo que tuviésemos que ponernos perpendicular a las olas, echándonos para fuera de la ría. Fueron más de 30 minutos luchando con las olas y el viento, pero finalmente pudimos enderezar el rumbo y llegar al puerto de Ares. La sensación al acabar fue de "que gozada", aunque durante la tormenta fuimos en tensión y con deseos de no volcar. En la zona estaba el servicio médico de la carrera, que pudieron hacerme unas curas en los pies para poder seguir. La ducha de agua caliente y una buena comida, nos dio fuerzas para continuar. Ahora no podíamos decaer. Estábamos muy cerca.
La enfermera tardó en llegar, puesto que estaba atendiendo a alguien dentro de la ambulancia. No nos cuadraba ningún equipo excepto el Salomon. Y así era, un equipo más que se caía de la carrera, lo que hacía que subiésemos un puesto. Esto nos dio más fuerza, que falta nos haría para llegar a meta.

S13 (trekking 23 km)
Salíamos del Puerto de Ares pensando en llegar a meta en el tiempo establecido, pero quedaban estos 23 km que se hacían muy largos por como llevaba la planta de los pies. Aunque hicimos las curas antes de salir, aún no sabíamos cómo iban a responder. Los problemas comenzaron cuando comenzamos a coger desniveles pronunciados y ahí los pies se resentían. Con la ayuda de todos, aunque a bajo ritmo, íbamos progresando hacia la última transición. Con mucho sufrimiento nos acercábamos a Fene y, como el dolor era constante, decidimos trotar y hacer más corto dicho sufrimiento. Por la zona ya nos estaban esperando la familia brigantia que nos daba ánimos. Por fin llegamos al centro Odeón, momento en el cual ya sabíamos que íbamos a finalizar el Raid Gallaecia. Quedaba la última sección (btt), pero los pies no sufrirían tanto. El recibimiento en el centro Odeón fue como de los campeones. La familia, los amigos nos dieron el último empujón que nos faltaba. Ya los emplazamos para nuestra llegada a As Pontes para la mañana siguiente. Sin equipos cerca de nosotros, tomaríamos esta última sección como un mero trámite.



S14 (btt)
Esta última sección nos llevaría desde el Centro Odeón hasta la meta en As Pontes. 
Salíamos con muy buen ritmo y la orientación era perfecta. La noche era fría en las zonas altas. La meta nos hacía llevar un ritmo verdaderamente muy bueno, pero una vez llegados aquí, tampoco era plan llegar antes de que llegasen a meta nuestras familiar y amigos. 
La noche era fría, muy fría. Tuvimos una rotura de cubierta que nos tuvo parados más de 30 minutos en una zona embarrada. Ya veíamos a lo lejos la Vila das Pontes. Y si, por fin llegamos a meta y allí estaban esperando todas y todos. Una alegría inmensa y una satisfacción de finalizar este maravilloso raid de expedición.
Y como no, brindamos, porque el llegar a meta, ya es una victoria.




Gracias a nuestras familias y gracias a nuestros patrocinadores, porque sin ellos, esta aventura no habría sido posible.

Lago Empedrado
Casa y Baño



Nauga

Cume Norte
Maarathon Running & Shop




En nuestros recuerdos, también tenemos momentos ilusionantes como este. Fue en el Centro Odeón, en una de las transiciones. Entre el público y amigos había varios peques que aplaudían a nuestra llegada. Más tarde justo antes de irnos a descansar un par de horas, uno de esos peques se nos acerca y nos da este papel y deseándonos mucha suerte.
Ya sólo por ellos deberíamos llegar a meta. 
Hoy, lo tenemos como un bonito recuerdo del Raid Gallaecia 2017